1The aim of present research in the first stage was to extract astaxanthin from Haematococcus pluvialis using acid-acetone method and then nanoencapsulation of the pigment using maltodextrin-sodium caseinate coating. In the next step, Antioxidant and antibacterial activities of nanocapsules carrying astaxanthin and the free form of the pigment was evaluated. In order to evaluate antibacterial activity of the samples, Listeria monocytogenes, Staphylococcus aureus, Streptococcus iniae, Bacillus subtilis (Gram positive), Yersinia ruckeri, Escherichia coli and Enterobacter aerogenes (Gram negative) were used. The results showed that the Antioxidant activity of nanocapsules carrying astaxanthin is significantly higher than the free form of pigment (p<0.05); In addition, this activity was improved by increasing the concentration of samples from 100 to 200 µg/ml (p<0.05). By astaxanthin nanoencapsulation, the diameter of non-growth zone of the studied bacteria increased (p<0.05), but minimum inhibitory concentration (MIC) and minimum bactericidal concentration (MBC) of the pigment and its carrier nanocapsules decreased (p<0.05). According to the results of zone of inhibition, Gram positive (except Listeria monocytogenes) and Gram negative bacteria were resistant up to concentrations of 60 and 80 µg/ml of samples, respectively. In the following, the MIC and MBC of the pigment (free and nanoencapsulated forms) for the seven bacteria ranged from 50 to 400 and 100 to 500 µg/ml, respectively. The results of evaluation the Antioxidant and antibacterial activities of nanocapsules carrying astaxanthin during storage period (30 days at 4ºC) indicated stability and no significant change of these properties (p>0.05). According to the values of diameter of non-growth zone, MIC and MBC, Listeria monocytogenes was the most sensitive bacteria against astaxanthin and its carrier nanocapsules. Based on the findings, astaxanthin extracted from Haematococcus pluvialis has Antioxidant and antibacterial activities, and these properties are improved by the pigment nanoencapsulation using maltodextrin-sodium caseinate coating.

1این مطالعه با هدف بررسی ترکیبات شیمیایی، اثر آنتی اکسیدانی و فعالیت ضدمیکروبی اسانس شاهسپران انجام شد. اسانس شاهسپران با کمک روش تقطیر با آب استخراج شد و سپس محتوای فنول کل (روش فولین سیوکالتو)، فلاونوئید کل (روش رنگ سنجی آلومینیوم کلرید)، اثر آنتی اکسیدانی (با استفاده از روش های مهار رادیکال آزاد DPPH و ABTS) و ضدمیکروبی (مطابق روش های دیسک دیفیوژن آگار، چاهک آگار، حداقل غلظت مهارکنندگی و حداقل غلظت کشندگی) اسانس ارزیابی گردید. محتوای فنول و فلاونوئید کل اسانس به ترتیب برابر با 50/29 میلی گرم گالیک اسید و 90/14 میلی گرم کوئرستین در گرم بود. فعالیت آنتی اکسیدانی اسانس قابل توجه بود و به ترتیب قادر به مهار 40/50 درصد و 55/53 درصد رادیکال های آزاد DPPH و ABTS بود. مطابق نتایج دیسک دیفیوژن آگار، باسیلوس سوبتیلیس و سالمونلا تیفی به ترتیب با قطر هاله عدم رشد 16 و 50/10 میلی متر حساس ترین و مقاوم ترین سویه های باکتریایی نسبت به اسانس بودند. قطر هاله عدم رشد برای این باکتری ها در روش چاهک آگار به ترتیب 30/16 و 80/10 میلی متر بدست آمد. نتایج حداقل غلظت مهارکنندگی رشد و حداقل غلظت کشندگی برای باکتری باسیلوس سوبتیلیس به ترتیب 4 و 32 میلی گرم در میلی لیتر و برای باکتری سالمونلا تیفی به ترتیب 64 و بزرگتر از 512 میلی گرم در میلی لیتر بدست آمد. مطابق نتایج، اسانس شاهسپران را می توان بعنوان عامل آنتی اکسیدان و ضد میکروب طبیعی در مواد غذایی استفاده نمود.

1در پژوهش حاضر، عصاره هیدروالکلی پنیرباد (Withania somnifera) استخراج گردید و سپس محتوای فنول کل (به روش معرف فولین-سیوکالتو)، فلاونوئید کل (به روش رنگ سنجی کلرید آلومینیوم)، فعالیت آنتی اکسیدانی (بر پایه روش های مهار رادیکال آزاد DPPH و ABTS) و اثر ضدقارچی آن بر ریزوپوس استولونیفر، بوتریتیس سینرا، پنی سیلیوم اکسپانسوم و آلترناریا آلترناتا (قارچ­های عامل فساد  پس از برداشت میوه سیب و توت فرنگی) بر اساس روش های دیسک دیفیوژن آگار، چاهک آگار، حداقل غلظت مهارکنندگی و حداقل غلظت کشندگی تعیین گردید. میزان فنول و فلاونوئید کل عصاره پنیرباد به ترتیب برابر با mg GAE/g 16/53 و mg QE/g 20/28 بدست آمد. قدرت آنتی اکسیدانی عصاره هیدروالکلی بر حسب درصد مهار رادیکال های آزاد DPPH و ABTS به ترتیب برابر با μg/ml 80/69 و 15/57 بود. نتایج فعالیت ضدقارچی بر اساس روش های دیسک دیفیوژن آگار و چاهک آگار نشان داد که افزایش غلظت عصاره سبب افزایش معنی دار قطر هاله عدم رشد گردید. بوتریتیس سینرا و آلترناریا آلترناتا به ترتیب مقاوم ترین و حساس ترین سویه های قارچی در برابر عصاره بودند. بطور کلی پنی سیلیوم اکسپانسوم و آلترناریا آلترناتا نسبت به ریزوپوس استولونیفر و بوتریتیس سینرا حساس تر بودند، بطوریکه حداقل غلظت مهارکنندگی و کشندگی برای این گروه به ترتیب mg/ml 16 و 128 مشاهده گردید.